De Schenkelkerk viert dit jaar haar zilveren jubileum, een bijzonder moment en reden om de komende tijd extra activiteiten te organiseren in Schenkel, waarover in het volgende nummer meer. Het is vijfentwintig jaar geleden dat in Schenkel de Hervormde wijkgemeente van de Goede Herderkerk en de Gereformeerde kerk van de Immanuelkerk samen verder gingen als Protestantse wijkgemeente in een geheel verbouwd kerkgebouw, de Schenkelkerk.
De Goede Herderkerk
Aanvankelijk huisde de Hervormde wijkgemeente in een kapel aan de Kanaalweg (eerst een café). Vanaf 1948 werden hier de erediensten gehouden. Deze plek werd echter te klein en de Hervormde gemeente wilde graag een eigen ruime kerk bezitten. Zo werd de eerste paal voor een nieuwe kerk in Schenkel geslagen in mei 1962 en kon het mooie gebouw op 23 december 1963 in gebruik worden genomen. Omdat de vorm van de kerk een schaapskooi moest voorstellen kreeg het de naam ‘Goede Herderkerk’. Boven de ingang is dit ook afgebeeld in een mozaïek van de Goede Herder die de schapen tegen een boze wolf beschermt; het kwade.
Elly en Rikkert zongen het al:
Jezus is de Goede herder, Jezus, Hij is overal,
Jezus is de Goede herder, Brengt mij veilig naar de stal
De Immanuelkerk
De Gereformeerde kerk in Schenkel raakte in 1944, na de vrijmaking, haar kerkgebouw aan de Bermweg kwijt aan de vrijgemaakte kerk. Tot 1953 werden er kerkdiensten gehouden in de Prins Alexanderschool. Doordat het ledental groeide werd een grotere kerkruimte noodzakelijk en in juni 1953 werd de eerste paal geslagen voor een nieuw godshuis aan de Freesiastraat. In december 1953 werd de nieuwe achthoekige kerk in gebruik genomen, ontworpen door de Groningse architecten Kuiler en Drewes. De kerk had geen toren, maar was wel voorzien van een flinke dakruiter. Opvallend waren de gevelvensters met Bijbelse voorstellingen. In 1968 kreeg de kerk haar naam: ‘Immanuelkerk’.
Samen verder
Al in 1957 probeerden de hervormde en de gereformeerde gemeenten tot elkaar te komen, maar het zou tot 1987 duren voor er daadkrachtige stappen werden genomen. In 1988 maakte men afspraken, in 1992 werd een overeenkomst voor gemeenschappelijke kerkdiensten en samenwerking getekend en vanaf 1997 was dominee Vrolijk de stuwende pastor voor beide gemeenten. Er werd besloten een gebouw af te stoten en na veel vergaderen en overleggen werd besloten de Goede Herderkerk na een grondige renovatie te behouden. In de tussentijd kwam men samen in de Immanuelkerk. Het moest een nieuwe start worden voor beide gemeenten en daarom kreeg de kerk een nieuwe naam: ‘Schenkelkerk’. De Immanuelkerk werd verkocht en is na een verbouwing in gebruik genomen als uitvaartcentrum. Op zondag 18 maart 2001 werd de eerste dienst in de vernieuwde kerk gehouden, nu 25 jaar geleden. Samen-op-weg naar een Protestantse Kerk in Nederland die landelijk pas in 2004 fuseerde.
De Schenkelkerk, een ruimte met betekenis
Als je de kerkzaal van de Schenkelkerk ingaat, vallen twee dingen direct op: de menora op de liturgische tafel en het grote houten kruis. Een menora is een zevenarmige kandelaar en een van de oudste symbolen van het joodse volk. Op de menora staan op de drie armen links en rechts van het midden de twaalf stammen van Israël vermeld. Het is een symbool en het geeft aan dat er maar een God is die alles geschapen heeft en alles in stand houdt. Het kruis geeft aan dat we de leer van Jezus volgen zoals vermeld in de Bijbel. Vanaf de grote tafel in het midden en vanaf de preekstoel hangen mooie geborduurde kleden, antependia , in de kleuren van het kerkelijk jaar, paars (adventstijd), wit (Kerst), rood (Pinksteren) en groen.
Linksachter bij Het Stiltecentrum is ernog een mooi glas-in-betonraam: de rode cirkel in het midden stelt het bloedend hart van Christus voor.
In de Hansumzaal, de ontmoetingsruimte, is een groot venster, met een duif in glas-in-lood. Het is het symbool van de Heilige Geest en de Vrede. Dit raam hing eerder in de Immanuelkerk.
In de hoek, tegen de achtermuur zien we drie kruizen: het middelste stelt het kruis voor, waaraan Jezus hing, de andere twee kruizen zijn van de twee misdadigers. In de kerkzaal staat het fraaie Flentrop-orgel, geleverd in 1979 door de orgelbouwer Flentrop uit Zaandam.
Als we buitenom lopen naar de binnenplaats, vinden we boven de zij-ingang nog een mooi mozaïek. In het midden is de voetwassing afgebeeld, rechts de Barmhartige Samaritaan en links duif-, brood- en vissymbolen. Aan de noordzijde aan de buitenmuur hangt de luidklok, een geschenk van de gemeente Capelle. Zijn geluid roept de mensen naar de kerk.
Een zilveren jubileum mag niet ongemerkt voorbijgaan. Een jubileumcommissie is daarom bezig om in maart een maand lang
festiviteiten te organiseren. Zo worden er speciale diensten gehouden en feestelijke evenementen. Vijfentwintig jaar is immers niet niks. De festiviteiten worden in het volgende KerkNieuws gepubliceerd, samen met enkele verhalen van kerkgangers die het samengaan hebben meegemaakt.
Joukje van der Kaaden