In het laatste nummer van Woord & Weg staat een mooi interview met Henk de Roest. Hij is praktisch theoloog en schrijver van inspirerende en zeer leesbare boeken over kerk-zijn in deze tijd. In het interview wijst hij erop dat
mensen verbinding zoeken, ergens bij willen horen. Kerken hebben toekomst waar ze zich verbinden met anderen.

Een goede reden om zijn boek Een huis voor de ziel er nog eens bij te pakken. Hij schrijft daarin onder meer over het belang van kerk(plekken) en dat mensen zich er veilig voelen. Mensen willen zich écht gekend weten, aangesproken worden, tot rust komen. Maar ook in beweging gezet worden, een nieuw perspectief aangereikt krijgen, én vragen aangereikt krijgen waardoor hun ziel wordt bewogen.

Hij citeert in dat verband Jurjen Beumer die de ziel naar bijbels besef beschrijft als

een uitsparing in het leven van elk mens

Het roept bij hem het beeld op van en gitaar. In elk snaarinstrument zit een uitsparing, een opening in de klankkast. Die is leeg, maar de bedoeling is dat erop gespeeld wordt, dan komt de uitsparing tot leven. ‘Hier wordt de toon gezet. Hier klinkt ons verlangen, hier zetelt onze hoop, hier klaagzingt de wanhoop, hier ontstaat liefde.’ De ziel als een innerlijke ruimte. Onze levensbron. Plek van verlangens en intense gevoelens.

Voor kerken is het daarom van groot belang om oog en oor te hebben voor de ziel van mensen, voor hun diepe verlangen. Voor wat het leven lichter kan maken en weer perspectief kan geven. Een verlangen naar geborgenheid, een verlangen ‘thuis te komen’. Een verlangen ergens bij te horen. Een verlangen naar een ontmoeting, een gesprek van mens tot mens. Want mensen zijn zingevende wezens. We zoeken naar zin in ons bestaan. We zoeken naar het waarom en waartoe in ons leven. En naar wat ons wezenlijk beweegt. Wat ons ten diepste bezielt. En wellicht is dat verlangen wel de dragende kracht tijdens onze levensweg.

Verlangen maakt je als het ware langer: je strekt je uit naar de toekomst. Je krijgt een Vergezicht aangereikt. Je verlegt je horizon. Verlangen wekt zo hoop en geloof. En daarin kun je als het ware de trekkracht voelen van de Eeuwige.

Anders gezegd: in ieder mens klopt Gods Verlangen en het is aan ieder mens dat Verlangen op het spoor te komen. En het ook bij ánderen te ontdekken en zo aan en met elkaar te delen. Want in ontmoeting met anderen kan ook je eigen Verlangen weer gaan branden. Om het te hebben over wat jou bezielt, waar jij naar verlangt, of waardoor je verlangen wellicht verstopt is geraakt, waar je tegen aanloopt of vastloopt in het leven. Denk aan het verhaal van Emmaüsgangers.

En als die gesprekken verbinding en verbondenheid kunnen creëren
tussen mensen uit de kerk en mensen uit de buurt,
wordt de kerk écht een huis voor de ziel.
Een huis waar het leven gevierd mag worden.

Want Verlangen en Verbinden vinden elkaar in het Vieren, waarin we woorden zoeken om ons Verlangen onder woorden te brengen en te voeden. In de aloude verhalen, in de stilte, in de muziek, in de gebeden, gebaren en symbolen. In de hoop iets van de Eeuwige te mogen ervaren en met een opnieuw gevoede ziel het kerkgebouw weer te verlaten.

Sjon Donkers