Bij Lukas 24, in het bijzonder vers 32. Het verhaal van twee vrienden (eigenlijk drie) onderweg naar Emmaüs. Daarop zeiden ze tegen elkaar: ‘Brandde ons hart niet toen hij onderweg met ons sprak en de Schriften voor ons ontsloot?’

Af en toe gebeuren er van die dingen in je leven, die je graag zou willen vastpakken, vasthouden en bewaren zodat ze niet verloren gaan. Momenten en ervaringen waarvan je weet dat ze je energie geven, blij maken, inspireren. Die toevallige ontmoeting in de trein, het bijzondere gesprek, die schitterende zonsondergang, het lieve gebaar dat je zo goed deed of het moment waarin God voor je dichtbij was. De ervaringen als een bron. Hoe kun je zo’n moment vasthouden? ‘Ik stop zo’n moment in een gouden lijstje!’, hoor ik wel eens. Het is dan niet zo dat iemand het moment kan vastpakken, uit de tijd halen en in lijst stoppen. Wel dat hij of zij het moment een bijzondere plaats – het gouden lijstje – in de herinnering kan geven.

Het beeld van zo’n gouden omlijsting kan je helpen dat bijzondere moment te herinneren. Misschien heb je wel zo’n innerlijke galerij waar al die momenten in gouden lijstjes hangen, ergens in je herinnering. Weet je nog van toen en toen? Van die mooie ontmoeting waarbij je helemaal jezelf kon zijn? Of die ene keer dat je iets ontdekte over wie je was en bent?

Ik kom wel eens mensen tegen die lang niet in de kamer met gouden momenten zijn gekomen. Mensen leven dan langs hun innerlijke ‘gouden lijstjes galerij’. Het is voor hen niet nodig om die ruimte te betreden. Het dagelijks leven vraagt niet dat ze die ruimte opzoeken. En dan kan er behoorlijk wat stof van de tijd op de lijstjes komen te liggen. Sterker nog, soms weten mensen zelfs de deur naar die ruimte niet meer te vinden, zo in beslag genomen door de beslommeringen van alledag.

Totdat er iets gebeurt dat hen stil zet, het dagelijks ritme doorbreek. Bijvoorbeeld een opname in het ziekenhuis. In gesprekken met patiënten kan het gebeuren dat we ruimte en tijd hebben om stil te staan… Stil te staan bij verhalen uit het verleden. Ik vraag dan naar wat hen goed heeft gedaan, inspireerde, blij maakte. Dan hoor ik verhalen uit de gouden lijstjes. Verhalen, zo divers als er mensen zijn. Ze gaan over hoe mensen geraakt zijn in het diepst van hun zijn: over goede vrienden, over de natuur, over God, over gekregen inzichten. Het zijn dierbare verhalen. Het hier en nu kan soms onaangenaam verrassend zijn, onzeker, beangstigend. Als je dan die kamer in je ziel kunt bezoeken en bij de goud omlijste momenten kan stilstaan, dan kun je rust vinden, energie, inspiratie, moed misschien. De goud omlijste verhalen kunnen dan werken als een innerlijke oplaadpunt, een bron.

En, mocht het gebeuren dat je uit eigen kracht de deur van je innerlijke galerij niet kan vinden, kun je die deur gaan zoeken door herinneringen op te halen in gesprekken. Gesprekken over vroeger of over onderwerpen waarvan je weet dat ze voor jouw bij gouden momenten horen.

Praat over wat je inspireerde, waar je warm voor liep, wat je geloofde, wanneer je God dichtbij hebt ervaren.

Haal herinneringen op over vakanties, vrienden. Het kan dan zomaar zijn dat je de deur van de ruimte met de gouden lijstjes tegenkomt: doe die deur dan voorzichtig open. Blaas het stof van de lijstjes. Durf daar te zijn en te verwijlen bij die gouden momenten. Voor de twee vrienden onderweg na Emmaüs was het breken van het brood een deur naar de momenten waarin zijn met Jezus het brood hadden gebroken. De gloed van die herinnering lichtte hun bestaan op. Zij herkenden Jezus, zij herkenden het licht en zijn nabijheid.

Ik hoop dat er dan warmte wakker wordt en door je heen gaat stromen. Energie, geloof, vertrouwen waar je een tijd mee verder kan – want het leven kan veel van ons vragen.

Marijn Gilhuis, Geestelijk verzorger bij Bavo Europoort en het LangeLand Ziekenhuis