Na jaren kwamen we elkaar weer tegen. Hij met zijn vrouw en ik met een goede kennis. Ons bedrijf organiseert namelijk elk jaar een seniorendag. Vanaf dat bedrijf vertrekt een tweetal autobussen, met gepensioneerden met vrouw, vriend, vriendin of partner naar een gezellig centrum.

Het was dit maal een molen die Breugheliaans was ingericht. U moet denken aan de schilder met zijn drastisch populaire scenes uit het boerenleven. Het personeel bediende ons in de voor die tijd geldende, rond 16e eeuwse, kleding. Er werd ons een ware vloedgolf aan drank en spijzen voorgezet. Buiten, dat je zelf kon pakken. Te overdadig vond ik! Al spoedig ontwikkelde zich een animerend gesprek met deze oud-collega. Zijn vrouwen mijn goede kennis vonden elkaar op uitstekende wijze.

Waar praat je over? Natuurlijk vooral over prettige belevenissen. Hij was etaleur van beroep en naderhand naar ons bedrijf overgestapt. Hij werkte destijds voor het meest exclusieve warenhuis. Een zaak van standing. Man of vrouw liep daar niet zomaar naar binnen.

Er hing, om zo te zeggen, een aparte sfeer. Het warenhuis ging er prat op alles te kunnen leveren. Een grappenmaker bestelde een giraffe en het dier werd prompt bij hem afgeleverd! Ook de etalages hadden een grote aantrekkingskracht op voorbijgaande passanten.

Gewoon doorlopen was er niet bij. Ook op de zondagen kwamen velen van buiten de stad met bewondering al dat moois aan de Coolsingel bekijken. Toen kwam de etaleur met een verhaal dat de moeite waard is om te vertellen. Het was ruim voor Pasen toen er besloten werd een paashaas van chocolade te maken. Een op volwassenen- hoogte, met alles erop en eraan.

Toen de haas klaar was werd hij voorzichtig aangekleed en in de etalage ten pronk gesteld. Ook plaatste men een groot reclamebord voor de etalage. Uiteraard werd dat bord ‘s-avonds binnengehaald, maar de volgende ochtend, zonder oorzakelijke aanwijzing, niet teruggezet. Een stralende zon kwam op. Niet gek zou je zeggen. Een paar uur later werd de etalagedienst gebeld met het verzoek naar de paashaas te komen kijken. Tot grote schrik van de etaleurs had de haas het loodje gelegd tegen de zonnewarmte. Dagenlang denk- en handwerk lag als chocolademelk tussen allerlei paasspullen te drijven. Het is een leuke anekdote, maar toen ….

Onwillekeurig denk je toch aan dat grote gezin dat net als de paashaas ooit recht overeind stond. Een gezin, met 6 kinderen die een zeer goede rooms-katholieke opvoeding hadden genoten. Trouw ter kerke en communie, maar het geloof van de kinderen is in al die jaren gesmolten. Hooguit eenmaal per jaar in de kersttijd ‘Kindje wiegen’. Van de zes kinderen is er, gelukkig, toch nog één het geloof trouw gebleven. Niet meer de moederkerk, maar de volle Evangelische Gemeente heeft de belangstelling en goede beleving.

Het is niet allemaal kommer en kwel. Kort geleden kwam ik in aanraking met een gezin dat niet uiteen was gevallen. Al zijn de eveneens 6 kinderen niet de kerk van vader en moeder trouw gebleven. Met uitzondering van één.

Bij de overige kinderen speelt het geloof een duidelijke rol in andere geloofs – gemeen schappen. Daar kun je blij van worden. De Heer is daar waar hij wordt aangeroepen! Al het voorgaande kwam bij mij op toen ik een rouwkaart uit mijn brievenbus haalde. De familie van de voormalige etaleur liet weten dat hij, nog intens levend, plotseling overleden was.

Voor mij heeft hij het mooie verhaal van de paashaas
nagelaten. Hopelijk voor u ook.

J. de Lobel, lid Ontmoetingskerk