Onlangs las ik een artikel geschreven door iemand uit het onderwijs. Ze gebruikte het beeld van groeien voor de weg van een kind in de leerperiode en had daarvoor een aantal, misschien u ook wel bekend klinkende, woorden als uitgangspunt: wortelen, groeien, bloeien, vrucht dragen.

Een beeld wat we in de Bijbel ook tegenkomen als het gaat om de weg die we mogen gaan in het geloof. In het artikel voegde de schrijfster echter nog een woord toe aan de rij. Dat was nieuw voor mij en daarom wil ik het hier graag met u delen. Zij begon met gronden: vaste grond onder je voeten hebben, in veiligheid, vertrouwen, zorg en bescherming en een weten waar je terecht kunt. In het geloof mogen we weten gegrond te zijn in God, de Schepper. Hij heeft zijn mens geschapen en geeft hem (of haar) alles wat nodig is om op weg te gaan. Als je je gegrond weet, word je als kind geprikkeld om te groeien. Een wonderlijke ontwikkeling waarin je, met vallen en opstaan, stap voor stap verder mag komen in het leven.

Een ander aspect in de fase van gronden is erkenning en bevestiging te ontvangen. Als een kind erkenning en bevestiging vindt dat hij zijn mag wie hij is, vindt hij de motivatie om in vrijheid nieuwe dingen te leren. God legt in ieder mens mogelijkheden, talenten en gaven die de bedding zijn voor zijn weg. Door die weg te zien, te benoemen en te leren inzetten vindt het kind erkenning voor wie hij is.

Wortels gaan groeien en je mag steeds steviger gaan staan, ondertussen gevoed via de wortels, die zich uitstrekken naar water en voedsel, Bron van Leven. Zo kun je gaan groeien, bloeien en vrucht dragen naar de bloeiwijze die voor iedere planten- of bomensoort uniek is, op de tijd en plaats die Hij ons wijst.

In de Bijbel vinden we diverse plaatsen waar dit beeld ook gebruikt wordt. Denk eens aan die boom geplant aan waterstromen uit Psalm 1. In Psalm 80 lezen we over God die zijn volk als het ware uitgegraven had uit het land Egypte en in eigen grond had geplant. Daar schoot de wijnstok wortel en vertakte zich. Om in Johannes 15 van de Here Jezus te horen dat Hij de ware Wijnstok is en Zijn Vader de wijnbouwer. Hij vraagt zijn discipelen :’ Blijf in Mij, dan blijf Ik in jullie.’ En vervolgt: ‘ Een rank die niet aan de wijnstok blijft, kan uit zichzelf geen vrucht dragen. Als iemand in Mij blijft en Ik in hem, zal hij veel vrucht dragen . ’

Zo’n wijnstok is een houtachtige klimplant die zich vlak boven de bodem vertakt en enorm snel groeit. De ranken kruipen over de bodem of ze klimmen omhoog als dat mogelijk is. Vaak klemmen ze zich vast op hun weg. Soms helpt een stokje naast een jonge stengel, om hem voor breken te behoeden. Soms heeft een plant het nodig om tegen een raamwerk te groeien en geleid te worden door touwtjes.

Zo hebben sommige kinderen veel duidelijkheid en herhaling nodig, in liefde en geduld. Herkenbaar wellicht? Om hou- vast te hebben op onze levensweg mogen we weten gegrond en geworteld te zijn in God, de Schepper van hemel en aarde. In het fundament van Zijn liefde gaf Hij zijn Zoon, de ware Wijnstok, waarin wij ons gehecht en geleid mogen weten als ranken. Geworteld en gehecht mogen we tot bloei komen en tot vruchtdragers worden. Uit genade.

Geestelijke groei is soms bij mensen een lang proces. Wij leven niet in een kas. Naast Gods zorg zijn er ook stormen van het leven. God snoeit om ons nog meer vrucht te laten geven. We hebben daarnaast volop te maken met de satan. Die maakt graag zaken kapot, hij is erop uit om de wijngaard te slopen. Er kan tijdens de seizoenen van het leven van alles gebeuren. Belangrijkste voorwaarde blijft, dat wij verbinding met Vader blijven houden, door dicht bij hem te blijven, te luisteren naar zijn Woord, met Hem te spreken in gebed. Te leven vanuit Zijn liefde en trouw en zo steeds meer navolger van de Here Jezus te worden. Een geknakte tak van een boom kan niet goed groeien.

Is de relatie met God goed, dan zal God Zelf de vrucht in ons leven laten groeien. Zelfs tegen de verdrukking in. Om met Paulus te zeggen: wij planten en begieten, Hij alleen geeft groei. Verbonden met Christus mogen wij hou-vast hebben in ons leven. Het is Pasen geweest en we mogen weer toeleven naar het Pinksterfeest, het feest van de Trooster.

Paulus zegt in Efeziërs 3:17: ‘Daarom buig ik mijn knieën voor de Vader, die de vader is van elke gemeenschap in de hemelsferen en op aarde. Moge Hij vanuit zijn rijke luister uw innerlijk wezen kracht en sterkte schenken door zijn Geest, zodat door uw geloof Christus kan gaan wonen in uw hart, en u geworteld en gegrondvest blijft in de liefde.’ Dat is houvast en troost, uitzicht in leven en in sterven, liefdevol verbonden aan Hem en elkaar, vrucht van de Geest. Om vast te houden!

Annemiek Bomhof-Vrij
Ouderenpastor HW Dorpskerk