Het is alweer bijna zomervakantie en daar hebben de meeste mensen veel zin in! Al geruime tijd voordat de vakantie begint, wordt er reikhalzend over gepraat. We vragen elkaar naar onze plannen en reisbestemmingen.

Dat de vakantie niet zonder stress gepaard gaat, mag blijken uit alle geen-stress-in-devakantietips die er op internet te vinden zijn. Tips voor hoe je zoveel mogelijk offline je dagen doorbrengt. Of hoe je eerst een paar dagen moet uitrusten voordat je op vakantie gaat. Het lijkt erop dat we totaal vergeten zijn wat vakantie vieren betekent. Het woord vakantie komt van het Latijnse ‘vacare’ wat ‘leeg worden’ betekent. Vakantie is dus letterlijk een tijd om ‘leeg te worden’ en te lanterfanten.

‘Leegte’ laat zich helaas niet gemakkelijk omschrijven. Ook al maak je je agenda leeg, toch is het meer dan een niet ingevuld zijn van de dagen. Net als de stilte kun je haar niet vast omlijnen of tot een doel maken. Stilte is de afwezigheid van geluid. Toch ervaren we in de stilte veel meer dan het niet horen van geluiden. Zo geldt het ook voor ‘de leegte’, ze is meer dan alleen lummelen en luibakken. In de christelijke traditie en de kerk wordt gesproken over

  • ‘jezelf leeg maken en ‘stil worden’ om naar je eigen binnenwereld af te reizen.
  • Aandacht te schenken aan wat er vanbinnen leeft.
  • Om ruimte te maken voor God en ontvankelijk te worden voor nieuwe creativiteit en zin.

Toch valt het niet mee om de vakantie daadwerkelijk ‘vacare’ te laten zijn. Lange huis-en-tuin-kluslijsten worden afgewerkt die gedurende het jaar zijn blijven liggen. Juist waar de vakantie voor bedoeld is – je leeg maken – lijken we liever te mijden.

Waarom?

Wat zou er gebeuren als we de vakantie oningevuld laten? Als we op de eerste dag van de vakantie onze computer dichtslaan, de agenda aan de kant schuiven en stil vallen. Als we zomaar de dagen doorbrengen in onze lievelingsbroek, wat slenteren rondom het huis en een nieuwe route kiezen naar de supermarkt, gewoon omdat die mooier is, maar minder snel en efficiënt. Zouden we weg willen rennen voor wat we dan horen? Voor het knagende gevoel van saaiheid en onrust? Voor wie we zijn als er geen plan de campagne is? Of zouden we onszelf juist beter leren kennen? Verrast worden door wat ons zomaar toevalt?

Zoals Sytze de Vries dicht:

In de stilte
van het wachten,
in het ongewisse
zoeken,
weerloos kleinspeur
ik
hoe Gij mij wilt kennen.
Schimmen jagen,
mensen snellen,
strooien woorden,
gaan voorbij-

Gij verbergt U
in de stilte
maar ik weet U
rakelings
dichtbij,
als een lied
dat in mij zingt.

Langs de randen,
dit terzijde
waar mijn leven
aarzelend tot stilstand komt
zoek
ik U,
ik tast en fluister
tot uw Naam
ook binnen in mij
als een bloem
tot leven komt,
en Gij zet U
zwijgend naast mij
als een stille, goede vriend.

Zo moge het zijn!

Yvonne Littel-Dijk
Geestelijk Verzorger De Zellingen