Aan de ruige kust van zuidwest Schotland ligt Whithorn. Volgens een oude bron stond hier de wieg van het Schotse christendom. Je kunt er nog de ruïnes zien van kerk (bekend als Candida Casa / Witte Huis) en klooster waar rond 400 Ninian zijn missionaire werk begon. Zo ook de grot aan het rotsachtige strand, waar hij mediteerde, uitziende over zee. Van dit ooit beroemde pelgrimsoord is nu niet veel meer over.

In de open kerk treffen we een groepje mensen. We zijn welkom voor ‘a cup of tea’. Een indruk: kleine gemeente, vergrijzing, nauwelijks jonge mensen. De Kirk of Scotland – sinds 2000 qua ledental zowat gehalveerd – telt veel vacante kerken. Kortom, zorgen genoeg. Maar ‘s zondags is er gewoon een dienst; ook ‘s middags, heel informeel met eigen leden die iets doen.

Onze ontmoeting bezorgt ons in elk geval een goede gebedsintentie…

Een woord schiet me te binnen

…over die ‘dag van kleine dingen’ [Zach. 4]. Het speelt na de ballingschap. Mensen bouwen Jeruzalem weer op. Maar door verzet verliezen ze de moed. Het werk aan muren en tempel valt stil. Hoe wordt dit ooit nog wat?

Dan treden er profeten op: Haggai, Zacharia. De laatste ziet een bijzonder visioen. Een gouden kandelaar met 7 lampen en elk (!) 7 tuitjes. Daarnaast 2 olijfbomen waaruit olie vloeit naar de lampen zodat die kunnen branden. Een visioen vol diepe beeldspraak! Die kandelaar staat voor Israël als volk Gods (later ook voor de kerk). Niet zelf lichtbron, wel lichtdraagster. Die olijfbomen zien op Gods Geest. Maar ook op twee gezalfden die een grote rol spelen. Van één van hen, Zerubbabel, zegt de HEER: Niet door eigen kracht of macht zal hij slagen, maar door mijn Geest.

De talloze tuitjes (7 x 7) naar de lampen zien op een doorgaande toevoer aan olie. Het zal aan overvloed van Geest niet ontbreken! Veracht niet de dag van de kleine dingen Dan volgt die vraag: Want wie veracht de dag der kleine dingen? Het kleine begin waarvan je denkt: kan het nog wat worden?

De NBV vertaalt nu: Ook al hadden jullie in het begin geen vertrouwen in het werk, de ogen van de HEER zullen met welgevallen rusten op de gegraveerde steen in de handen van Zerubbabel.

Het volk zag het niet meer zitten en bleef steken in het begin. Maar de HEER ziet de voltooiing voor zich! Zijn Geest zorgt ervoor dat het werk af komt! Wanneer Hij dit voor zich ziet, hoe zullen wij daar dan klein van denken?

Het kleine leren zien in groot perspectief

In het kleine het perspectief van het grote zien, is dat niet het werk van de Geest? Leert ook Jezus zelf ons dit niet? Bv. in zijn gelijkenis van het mosterdzaad? Is het ook niet het geheim van zijn eigen leven, als hij dit vergelijkt met een graankorrel, die eerst moet sterven, wil zij veel vrucht dragen? Geldt dit ook niet voor al het werk in zijn dienst? Dat we het (leren) zien in het perspectief van zijn alles vervullende Koninkrijk?

Het omgekeerde is ook waar: Juist dat grootse perspectief geeft moed om ‘gewoon’ door te gaan in het kleine… Durf verwachten! Na onze vakantie lees ik in Trouw over 1 op 5 kerken in ons land die geen kerk meer zijn. Die onmiskenbare krimp stemt verdrietig. In Whithorn was een kerk omgeturnd tot tankstation, (niet met brandstof voor de ziel…). Toch blijft het een goede vraag: Wie veracht de dag der kleine dingen? Dat doet iemand die er niets meer van verwacht. Maar zo moet het niet en hoeft het niet! Want achter, in en door het kleine werkt de Geest van onze levende Heer Jezus! Durf het te verwachten van Hem!

Bid en werk

* Bid om geloof, juist ook bij kleine initiatieven.
* Bid voor kleine kerken, hier en in het buitenland, om vol te houden; zeker waar ze wordt verdrukt.
* Leer kijken zoals Jezus kijkt. Als Hij mensen en dingen ziet in het perspectief van Gods toekomst, hoe kunnen wij dan somberen?
* Bid om de Geest! Hij blijft bidden en werken tot alles is voltooid. Laat je door Hem bemoedigen.

Kleine dingen: het kunnen voorboden zijn van Hem die zei
Zie, Ik maak alle dingen nieuw!

ds. Teun Vrolijk