Onlangs las ik een artikel van Aart Veldhuizen, predikant in Langweer. Hij schreef: De Twentse cabaratier Herman Finkers zingt in een van zijn cabaretprogramma ‘Na de pauze’ een liefdesliedje over zijn vrouw. In dat liefdesliedje komt telkens een prachtige regel terug: ‘Ik heb haar liever dan geluk’.

Herman Finkers heeft leukemie gekregen. Zijn leven lijkt in één klap een heel eind verkort te worden. Maar na een paar jaar beklimt hij opnieuw het podium, vertelt het verhaal van zijn ziekte en zingt over zijn vrouw: ‘Ik heb haar liever dan geluk’. Ik was en ben erdoor ontroerd dat je dat als mensen elkaar kunt bieden.

Ik voer veel gesprekken met mensen die wonen in één van de locaties van de Zellingen. Het zijn gesprekken die over het leven gaan, over inleveren van gezondheid, afscheid nemen en sterven. En over liefde. Want het is de liefde die achterblijft als je geliefde sterft. Rouw is de hele hoge prijs die je daarvoor betaalt.

Soms zie ik in het verpleeghuis waar Herman Finkers op doelt, twee mensen dicht bij elkaar zitten. Ze houden elkaars hand vast. Kijken samen naar de vogels, soms is er zelfs geen communicatie meer mogelijk. Ze kunnen niet meer samenwonen. Maar als de ander komt, zitten ze dicht tegen elkaar aan. Ze hebben elkaar liever dan geluk.

Dat wil niet zeggen dat het gemakkelijk is, want inleveren is pijnlijk en rouwen rauw. Rouwen heeft alles te maken met liefde. Verdriet wordt door omstanders snel weggewuifd, alsof wij niet willen weten van het verdriet van de ander.

We hebben snel de neiging met troostwoorden aan te komen, verdriet dicht te smeren, alsof het niet mag bestaan. Het woord ‘troosten’ komt in het Hebreeuws van een woord dat diep ademen of zuchten betekent. Dat spreekt me aan. Echt troosten heeft met mee-zuchten te maken, met volledig accepteren van het verdriet van de ander, dat je niet weg wilt wuiven. Echt troosten is nabij blijven, je mond houden als dat nodig is en wachten tot de ander zelf weer met flarden van troostwoorden komt.

Die vorm van troosten heeft met liefde te maken. De liefde waar Paulus over schrijft naar de gemeente in Korinthe. Wie echt troost, straalt liefde uit.
‘Ik heb je liever dan geluk’ is misschien wat hoog gegrepen, maar veel daarvan zie ik bij de Zellingen gebeuren: mensen die in liefde met een medemens bewogen zijn.

Yvonne Littel-Dijk
Geestelijk Verzorger De Zellingen