Deze berichten schrijf ik onder uitzonderlijke omstandigheden. Normaal vermelden we – naast de pastorale berichten – allerlei activiteiten. Maar nu kunnen we alleen maar melden dat tal van bijeenkomsten stilliggen. Catechisaties, clubs, kringen en verenigingen zijn abrupt afgebroken. Ook in de kerk merken we dat het hele leven totaal anders is geworden. Hopelijk kunnen de zondagse diensten blijven doorgaan die thuis of waar dan ook worden meebeleefd, zeker nu we Goede Vrijdag en Pasen tegemoet gaan.

Inmiddels is er beelduitzending gerealiseerd waardoor de betrokkenheid bij de diensten, ondanks de afstand, wordt vergroot. Het is uiteraard vreemd om voor een lege kerk te preken – tegelijk werkt de wetenschap dat velen op dat moment meeluisteren stimulerend om met liefde het Woord van onze God te verkondigen. In gedachten zie ik u en jullie voor me.
Helaas kunnen er geen bezoeken worden gebracht. Gelukkig zijn er veel telefonische contacten. Het is mooi om te horen hoe er met elkaar wordt meegeleefd. Ouderen krijgen van alle kanten hulp aangeboden. Laten we niet schromen om zo nodig ook hulp te vragen.

Ondertussen worden we wel stilgezet bij de kwetsbaarheid van ons leven. Eén enkel virus zet onze samenleving en zelfs heel de wereld op zijn kop. Het is een situatie die in ieder geval nog enkele maanden zal duren. Deze omstandigheden willen ons ook tot bezinning brengen. Zou God door alles heen geen signaal afgeven, opdat we ons met ons hele bestaan tot Hem wenden?