Het is ondertussen al meer dan een half jaar geleden dat het coronavirus ook in ons land toesloeg. Wanneer je terugdenkt aan de ‘intelligente lockdown’ grijpt het je gewoon weer aan. De onzekerheid, de angst. Er kon zoveel niet. Zelfs niet naar de kapper.

Wat erger was: bezoek aan geliefden in verzorgingscentra was niet meer mogelijk. Die periode is voor velen heel zwaar en verdrietig geweest. We mogen God danken dat er nu weer zoveel meer kan. En ook het besef dat de artsen nu ook beter weten welke medicatie helpend kan zijn geeft meer vertrouwen. En zeker: Niemand weet nog hoe lang dit gaat duren en of een eventueel vaccin helpend zal zijn om weer meer ‘normaal’ met elkaar te kunnen omgaan. En ook de economische gevolgen zullen nog lang doorwerken. Dat grijpt in, zeker als je baan op de tocht staat. En wanneer je tot de ‘kwetsbare groep’ gerekend wordt kan je het nog steeds veel onrust geven.

Maar ondanks de zorg over de huidige aantal besmettingen mogen we ook hoopvol verder zien. Ik dacht aan het lied: ‘Grijp toch de kansen door God u gegeven’. Dat lied geldt ook nu in coronatijd. Kansen genoeg! Ik denk dan aan: Kerkdiensten bijwonen, onlinediensten volgen, elkaar zien en spreken op anderhalve meter enz. En juist als gemeente van Christus worden we uitgedaagd: Kijk niet naar wat niet kan, maar juist naar wat wel mogelijk is. Kun je als kring niet in een huiskamer zitten, meld het de koster en er is vast een zaal waarin dat wel lukt. Of ga bij elkaar op de koffie of kijk samen naar een kerkdienst die uitgezonden wordt.

Het nieuwe seizoen zal er allicht op sommige punten anders uitzien maar we zoeken naar manieren om God en elkaar te dienen. Daartoe zijn we geroepen. Het begint met bidden om Gods zegen en nabijheid. Van Hem verwachten we het!