Het is een ingewikkelde tijd, we houden ons aan de maatregelen, maar zien dat anderen dat niet doen. Je kunt er angstig van worden, is het virus echt buiten de deur te houden? We horen steeds vaker van mensen in de eigen omgeving die toch besmet zijn geraakt. Dat geeft reden tot zorg en verdriet.

Daarnaast spelen ook al die andere zaken: het sterven van mensen die je dierbaar zijn, ernstige ziekte bij familieleden, de leuke dingen die geen doorgang kunnen vinden. Het leven wordt geschud. Het is lastig voor mensen die niet meer werken en die nu met minder contactmogelijkheden meer thuis zitten, en ook voor mensen die nog volop áctief zijn met kinderen en werk en die geconfronteerd worden met de besmettingskansen.

Alles is onzeker geworden, en even bijpraten in de kerk is er ook al niet meer bij. Vanwege het tekort aan ontmoetingen in de kerk is het ook lastig te zien wie zich alleen voelt en wel een praatje zou willen. Laten we blijven omzien naar elkaar en bel gerust op, naar de kerkbuur, het pastoraal meldpunt of de predikant, als er behoefte aan contact is! En dan hoeft het echt niet om grote levensvragen te gaan!