Als mens zijn we zo gewend om elkaar aan te raken. Een handdruk, een schouderklop, een zoen… In deze coronatijd kan dat niet of nauwelijks. Onderstaand gedicht van ds. André F. Troost kwam ik tegen en geef het bij deze door.

CONTACT

Niet meer aangeraakt…
Die corona maakt
de wereld ziek! En iedereen snakt
naar fysiek contact.

Zeker, dat is waar,
toch is er een ‘maar’:
velen voeren, en dat wereldwijd,
al langer die strijd.

Single, nooit getrouwd,
alleenstaand, stokoud –
geen kids of kleinkinderen gehad –
geen mens zegt ooit: schat!

Je zit in de kast,
je twijfelt, je tast
naar begrip, een openstaande deur…
Maar je haat gezeur.

Of… je partner kijkt,
lacht heel lief, maar blijkt
nu ja, erg weinig, niet zo heel veel…
Zeg: aseksueel.

De ander ging heen.
Je bent weer alleen.
Of je krijgt, voortaan uit de gratie,
alimentatie.

Hoe dan ook: geen kus!
Zelfs je eigen zus
wil nog wel koken, poetsen, boenen,
maar niet meer zoenen.

Niet meer aangeraakt…
Ja, corona maakt
de wereld ziek! En iedereen snakt
naar fysiek contact.

Lieve schat, onthoud
dat jij, goedbeschouwd
door omstandigheden niet verwend,
om te zoenen bent!