Onlangs deden we in een groep een rondje: ‘Hoe ga je om met de tijd en wereld waarin we leven’. Iemand zei dat het hem moeilijk viel om de crisis
waarin we leven als een ‘bezinningsmoment’ te zien, terwijl dat nu juist zo belangrijk was. Ik herkende dat wel. Wat gebeurt er veel, wat voel
je je machteloos. Enerzijds is het rustiger dan anders (je ‘doet’ minder) en tegelijk ervaar je van binnen ‘onrust’. Reikhalzend kijken we er
naar uit dat alles weer ‘gewoon’ is en we het ‘gewone leven’ weer kunnen oppakken.

Geldt dat ook voor u, voor jou? Dat je ‘gewoon je leven weer wilt leven’? Dat je 2020 ervaart als een jaar dat we snel moeten vergeten en als het ware
‘overgeslagen’ hebben? Herkenbaar. Tegelijk vraag ik me af: heb ik dan niet wat ‘gemist’? Een jaar waarin we weinig kónden doen (al is er veel gedaan
en ontwikkeld!), hebben we nauwelijks zinvol benut! We zijn onrustig geweest zonder rust te zoeken (laat staan te vinden). We hadden, juist nu,
kunnen putten uit de oase die ons van Hogerhand altijd wordt aangereikt…

Ik denk aan Johannes de Doper. In de gevangenis vraagt hij zich af wie Jezus nu precies is, ondanks zijn bevlogen verkondiging. Hij gaat met zijn
vragen naar Jezus zelf! Ik denk aan David, die geregeld letterlijk en figuurlijk door een ‘woestijn’ ging. Dan ging hij naar God, in gebeden en liederen. Ik denk aan Jezus. Hoe Hij na vermoeiende en (in)spannende dagen zich vaak (zelfs ’s nachts) terugtrok om te bidden, te praten met Zijn Vader. Op deze manier zochten mensen in de Bijbel antwoorden en rust in momenten van moeiten en zorgen. En vonden ze kracht en vertrouwen om de levensweg verder te kunnen bewandelen!

Wij gaan de Adventstijd in. Een tijd van ‘verwachtingsvol uitzien naar’. Wat verwachten wij? Waar kijken wij reikhalzend naar uit? Ik (h)erken dat ik
uitkijk naar de tijd dat corona het niet meer voor het zeggen heeft en mijn leven bepaalt. Maar zijn er niet belangrijkere zaken om naar uit te kijken? Wat zou het waardevol zijn als wij deze Adventstijd gebruiken om tot God te gaan. Ons werkelijk bezinnen. De onrust gevende tv en kranten even loslaten. Extra goed luisteren naar Gods woorden van troost en moed. Ons realiseren dat er van alles in de wereld woedt en dreigt (er is niets nieuws onder de zon), maar dat dit alles relatief is! Gods belofte staat nog altijd fier overeind: Zijn Koninkrijk is doorgebroken in het leven, lijden, sterven en opstaan van Jezus! God heeft de wereld in Zijn hand en laat niet los het werk dat Zijn hand is begonnen!

Wat vrezen wij dan nog en waarvoor zijn we bang?
Wat hopen en verwachten wij? Laten we de Adventstijd gebruikt om (nog meer) op God gericht te zijn. Als je je laat (af)leiden door de ‘aardse zorgen’,
hoe groot en spannend die ook zijn en hoe je ook persoonlijk geraakt kunt worden (ook ik heb familie aan corona verloren), dan raak je verward,
vermoeid en terneergeslagen. Als je het hoofd laat hangen, wordt het leven donker. Maar als je je opricht en naar ‘Boven’ kijkt, zoals in Psalm 130, dan zie je Licht en wordt je leven verlicht! Houd moed! Heb lief! En blijf op God vertrouwen!

Peter Versloot (geestelijk verzorger De Vijverhof)